Był w kościele. Ławka, na której siedział, miała kolor pięknego hebanu.
(…)
Nie wiadomo dlaczego, wbrew wszelkiej logice, czuł, że jest mu w tym miejscu dobrze, że czuje się bezpiecznie.
Był tylko jeden problem, duży problem. Jan od lat deklarował się jako zagorzały ateista.
– Kim jesteś, co tutaj robisz, człowiecze? – powtórzył ksiądz.
– Mam na imię Jan. Jestem ateistą, ale chyba właśnie dostałem od Boga drugie życie – odpowiedział Jan jakby nie swoim głosem.
Ławka miała jedynie drewniane siedzisko i cztery chwiejne nogi. To, na czym siedziały, było odrapane do tego stopnia, że nie dało się nawet stwierdzić, jaki kolor miała ławeczka w chwilach swej świetności. Trzy marne deski połączone poprzeczkami. Z boku na jednej z nich dostrzegła wyryty przez zapewne miejscowego artystę napis w serduszku: „Kaśka”. Tylko tyle, a może aż. Miała jedynie nadzieję, że autorowi tego wyznania wiedzie się lepiej niż jej.
Nogi ławeczki były właściwie prawie niewidoczne, bo zarastała je bujna trawa. Spojrzała bezwiednie przed siebie. Zobaczyła kilka nagich o tej porze roku drzew, pod nimi na trawie wiatr rozwiewał resztki liści, które nie zdążyły jeszcze zgnić. Od strony ulicy wzdłuż parku rosły jeden przy drugim jakieś krzewy. Może dawniej tworzyły szpaler, teraz porozrastały się po swojemu. Między drzewami przy niby-alejkach stały zniszczone ławki.
To wszystko przypominało jej walące się życie.
– Od prawdy, mówi ksiądz. No to prawda jest taka, że jestem księdza córką – wypaliła. – Czy taka prawda jest okej, proszę księdza? – dodała sarkastycznie.
Na szczęście ławki nie mają umiejętności mówienia, chyba że człowiek zostawi na nich jakiś ślad, słowo, symbol może.
Zamiast swoich błękitnych oczu, które tak kochał Wojtek, zobaczyła szarość bez wyrazu. Wrzuciła wszystko pośpiesznie do torebki i ruszyła do sali numer dziesięć.
Ławka nie została zakupiona w sklepie, nie została wybrana i dobrana do czegokolwiek zgodnie z panującymi trendami. Po prostu była na podwórku od lat (kobieta nie pamiętała ilu, ale dom liczył sobie kilkadziesiąt). Siedziała na niej babcia, mama, a w końcu Zośka, jej synowie i wnuki.
Julia zamarła. Miał na sobie koszulę w brązowo-żółtą kratę, z podwiniętymi do łokcia rękawami i dżinsy, ulubiony strój Wojtka. Bała się spojrzeć, jakie ma oczy, bo gdyby zobaczyła brązowe, rozpadłaby się na tysiąc kawałków.
Najgorsze w tym wszystkim było to, że Jan całkowicie zgadzał się z Zuzą. Był dupkiem. Krzywdził kolejną kobietę. Ciągle uciekał, mamiąc je nic nieznaczącymi frazami. Ani jednej, ani drugiej nie mógł powiedzieć, że ma problemy.
Tylko że ja mam już prawie trzydzieści lat i chcę żyć własnym życiem, i nie chcę być cały czas samotny jak palec. Przez wiele lat powtarzałeś mi: ułóż sobie życie, a kiedy próbowałem z tą czy inną dziewczyną, nagle zmieniałeś zdanie i stawałem się dla Ciebie zwykłym gnojem.
Zofia nie należała do ludzi, którzy narzekają. Trzymała wszystko w ryzach, więc nawet gdy coś szło nie tak, zawsze potrafiła znaleźć najpierw sensowne wytłumaczenie, a później rozwiązanie.
Mój tato, powinienem pisać ojciec, codziennie zaskakuje mnie na nowo. Niby takie prozaiczne sprawy, ale bolą jak diabli: trawnik kazał skosić sąsiadowi, na pocztę wysłał sąsiadkę, obcych wita tak wylewnie i uprzejmie jak własną rodzinę, a mnie potrafi jedynie poniżać. Kiedy dzwoni ktoś z rodziny, jest strasznie chory, wręcz umierający, bo tak się napracował.
Liczyła na to, że kiedyś dołączy do Wojtka. Najpierw rzuci się w jego ramiona, przytuli, pocałuje, a potem usiądzie obok niego i razem będą beztrosko bujać w obłokach.
Na razie jednak miała misję do wykonania tu, na Ziemi. Misja nosiła imię: Piotr.
Dowiedział się, że błękit to kolor firmamentu, więc jest symbolem nieba. Dalej napisano coś o starożytności, na czym teraz w ogóle nie potrafił się skupić. Wyczytał jeszcze, że to symbol trwania, stałości i wierności. „No super…” – pomyślał. Nie czuł się na tej ławce komfortowo nie tylko z powodu jej symbolicznej barwy, ale i dlatego, że była zwyczajnie niewygodna, twarda jak kamień.
– Hm, panowie, jak by tu was przedstawić? – udawała, że nie wie, jak to zrobić. – Rafał, to jest mój mąż Jan. Jan, to jest mój znajomy Rafał. Wszystko jasne? – dodała dla pewności.
– Dla mnie tak. – Rafał odezwał się pierwszy i objął Zosię ramieniem.
– Dla mnie również – powiedział Jan, zaciskając pięści.
Wiele rzeczy by się nie wydarzyło, gdyby nie jego nagłe, tajemnicze odejście. Przede wszystkim nie poznałaby Rafała, superfaceta, z którym była przeszczęśliwa. Nie nauczyłaby się niezależności. Nie poczułaby swobody. Nie otworzyłaby się tak bardzo na ludzi, na świat…
Marysiu, od dawna noszę się z zamiarem powiedzenia Ci o czymś bardzo dla mnie ważnym, o czymś ważnym dla nas – dla Ciebie i dla mnie. (…) Tak więc, Marysiu, jesteśmy przyrodnimi siostrami. Co z tym zrobimy, czas pokaże.
– Przykro mi.
– Mnie również. – Wstał i poszedł otworzyć ponownie drzwi, tym razem dostawcy pizzy.
Jedli, milcząc. W głowie każdego z nich kołatało tysiąc rozmaitych, niedokończonych myśli.
Jak okiem sięgnąć alejki, skwery, trawniki, a na nich ławki. Z daleka nie widział ich dokładnie, ale na pamięć znał ich rozkład i mieszkańców.
|
LUB ZOBACZ WIĘCEJ:
|